LadyMami

Demsa, kosmetyki do skóry wrażliwej. Konkurs.

Share |

Przestańcie ogłupiać naród! Aborcja w skrajnych przypadkach.

Polityczne kwestie nie są tematyką tego bloga ale... Żeby to było jasne, ja także przyłączam się to grupy nieco gorszej części społeczeństwa, jaką są zdaniem polskiego rządu kobiety. Nie zrozumiem NIGDY idei sterowania partii rządzącej przez mężczyzn w sukienkach. Jestem katoliczką, zawsze wyrażałam się o księżach z szacunkiem, pomimo, że nie każdy na takowy zasługuje. Jednak jakim prawem ci jakby nie patrzeć mężczyźni zabierają głos i stanowisko w odniesieniu do macicy, która jest narządem typowo kobiecym?

Jestem przeciwna aborcji ale też jestem przeciw zabijaniu.

Jak można kobiecie zgwałconej "kazać" urodzić dziecko z tegoż gwałtu? Jak można w ten sposób zabijać jej psychikę?

Jak można "kazać" rodzić zgwałconej 12-latce? Zabijać tym samym jej dzieciństwo, młodość, wartości, szacunek do siebie samej?

Jak można "kazać" urodzić kobiecie dziecko, które z góry wiadomo, że cierpi na wadę genetyczną i umrze niedługo po porodzie? Tym samym zabić w niej instynkt macierzyński na przyszłość.

Jak można "kazać" donosić ciążę, zagrażającą znacząco życiu matki? Tym samym zabić... ją samą?

Jestem szczęśliwą mamą. Co jeśli zaszłabym w drugą ciążę, która skrajnie zagrażałaby mojemu życiu? Waszym zdaniem mam wówczas umrzeć dla "dobra dziecka"?

A co z tym, które już mam?

Hej, tam w rządzie! Opamiętajcie się! Przesłanki do aborcji, które chcecie zlikwidować skrzywdzą matki, ojców, a przede wszystkim dzieci. Logiczne jest, że do jej przeprowadzenia wskazują WYŁĄCZNIE te WYJĄTKOWO ZŁE sytuacje. Nikt normalny nie zrobiłby tego dla fantazji.

Chcecie zwiększyć przyrost naturalny?

Nie tędy droga!

Jak ostatno wypowiedział się prof. Dębski:

"Przerwanie ciąży to ostateczność. Decydują się na nie kobiety, których dzieci nie da się wyleczyć, pomóc im w żaden sposób. Część tych kobiet kontynuuje ciążę i rodzi, a część woli zakończyć ciążę wcześniej. Kobiety same podejmują decyzję, mają do tego prawo, a my te decyzje, zgodnie z prawem, powinniśmy uszanować."

#trudnyokres #panipremier

Czytaj dalej

Share |

Zając ze skarpety. Królik z wydmuszki jajka. Wielkanocne DIY

wnętrza i przedmioty 00:51:00

Czytaj dalej

Share |

NA SPEŁNIENIE MARZEŃ TRZEBA ZAPRACOWAĆ

lifestyle 10:25:00

Dokładnie taka myśl, jak w tytule tego wpisu przebrnęła mi ostatnio bardzo gładko przez głowę analizując to, co chciałabym w życiu mieć, osiągnąć. W prawdzie wniosek jest pozornie oczywisty i prosty jednak by dogłębnie go w swojej głowie dopracować i rozłożyć na czynniki pierwsze potrzebowałam czasu. Właściwie to nie sam czas decyduje o tym, że nagle coś nas oświeci ale doświadczenie określonej rzeczy, zjawiska, które choć wydaje się zwyczajne, w gruncie rzeczy staje się chwilową lub wieczną dewizą na życie.
Żeby nie było, że rzucam słowa na wiatr, teraz postaram się udowodnić i zobrazować o co chodzi z tą "pracą" nad spełnianiem własnych marzeń, pragnień i zamierzeń.
Całkiem niedawno miałam ważne spotkanie, które oprócz oczywistych korzyści niosło za sobą także swoistą próbę, sprawdzian, czy jestem na tyle dobra i podołam, czy oczaruję rozmówców i wykażę się odpowiednią wiedzą. I wiesz co..? Poświeciłam jakieś dwie godziny przed spotkaniem by się na nie przygotować i wcale nie mówię tutaj o makijażu i ubiorze. Owe dwie godziny przeznaczyłam na zapoznanie się z tematem, o którym niemal nie miałam pojęcia. Zapewne kiedyś, gdy miałam większą możliwość by popracować w ciągu dnia to bezsprzecznie siedziałam nad "wyzwaniem" znacznie dłużej. Jednak odkąd jestem mamą, jak wiadomo mam ograniczony czas i pole do manewru, bo mój mały Szef zawsze daje sygnały, że to on jest na pierwszym miejscu, a praca... poczeka ;).
Dwie godziny... czas, który jest banalnie krótki by ogarnąć coś, z czym wcześniej się nie obcowało. Dwie godziny... a po nich chwila prawdy. To tylko i wyłącznie dzięki wielkiemu skupieniu nad "zadaniem", a także za sprawą wytrwałości i uporu w dążeniu do celu wyszłam ze spotkania z uśmiechem na twarzy i poczuciem, że zrobiłam tyle ile mogłam by to się udało i... wyszło mi to na prawdę bardzo dobrze. Jeśli te dwie godziny przekształcą się w kolejne dwie, a za jakiś czas w następne to będę wiedziała, że moje marzenie, mój sukces miał swój początek w tak wielkim wytężeniu własnej uwagi, a także w wierze, że to się musi udać. Jeśli podejmując jakieś zamierzenie, które ma przybliżyć Cię do spełnienia marzenia powalczysz o to całym sobą, to są dwa wyjścia:
1. Spełni się i będziesz szczęśliwy.
2. Choć się nie spełni to będziesz mieć full drogowskazów by ustawić wszystko na właściwe tory i próbować dalej dążyć do sukcesu.
Ostatnio przeczytałam coś bardzo interesującego, mianowicie, że nie liczy się to, że czegoś nie umiesz, nie potrafisz, bo aby posiąść jakąś sztukę musisz jej się nauczyć. To trenowanie i praca pozwalają na wyuczenie się czegoś, przy szczypcie talentu i garści determinacji. Tak oto możesz spełniać własne marzenia, pracą, która w życiu jest nieunikniona ale daje cholernie dużo satysfakcji.
Niedawno też usłyszałam ciekawą rzecz na temat marzeń, że istnieją one tylko po to aby o nich myśleć, a nie po to żeby je spełniać, bo wówczas przestają być marzeniami i tracimy coś fantastycznego, co nas umacnia. Moim zdaniem to błąd tak postrzegać marzenia, ponieważ ja pragnę nie tylko o swoich marzeniach myśleć ale także je realizować. Gdy wreszcie mogę powiedzieć o spełnieniu danego marzenia, wówczas na pewno, jak każdy człowiek odczuwam niesamowite szczęście i... zaczynam marzyć o kolejnych celach zrealizowania, które to właśnie przybierają postać nowych marzeń.
Nidy nie zakładam, że jakimś fartem uda mi się coś osiągnąć, zawsze wymaga to jakiegoś zaangażowania z mojej strony, choćby dwóch godzin na przybliżenie wiedzy, ułożenie własnych myśli. Jeśli Tobie marzenia łatwiej, wprost bez większego trudu udaje się zrealizować, to wiedz, że jesteś szczęściarzem. Jeżeli natomiast wątpisz w nie i nic Ci z nich nie przychodzi to zmień punkt widzenia i zacznij się po prostu starać.